Çok şey mi istiyorum???

Çok yorgunum, o kadar yorgunum kiii :((  Bedenen, ruhen, aklen, manen... Hayat çok hızlı ilerliyor ve ben artık hayatı yakalayamadığımı, hatta yakalamayı bırak takip bile edemediğimi düşünüyorum. Her zaman, yapmam gereken bir dolu iş var ama hiçbirine yetişemiyorum. Bazı konularda ipin ucunu saldım, bıraktım ama aklımdan silemiyorum ki! Yapmasam da yapamasam da aklımın bir köşesinde kalıyorlar sürekli ve beynimi kemiriyorlar: "Şişşşşt, ben de sıradayım. Dur daha, oturdun dinleneceksin ama aklın bende olsun. Sırada ben varım." diye haykırıyorlar beynimin köşe bucak her yerinde. İşleri halletmeye kalksam bedenim isyan ediyor "Yorgunluktan ölmek üzereyim.Uyumak istiyorum." diye... Boşversem, bıraksam gönlüm razı değil, aklımı sanki köstebekler kemiriyor!! Her şekilde de yoruluyorum anlayacağınız.

Tüm bu iş güç, hay huy arasında aslında en önemli işim olan miniğime de yeterli ilgi ve özeni de göstermeye çalışıyorum. Ancaaaak, bir bebeğe gerekli olan,onun ihtiyaç duyduğu zamanı ona ayırabiliyor muyum işte o tartışılır :((  Çoğu meslek grubunda çalışan kadınlara göre daha esnek ve rahat çalışma saatlerim var. İşyerim evime oldukça yakın olduğu için, her öğlen eve gelip yarım saat de olsa oğlumla vakit geçiriyorum. Buna rağmen akşam eve geldiğimde yüzüme öyle hüzünle, özlem dolu gözlerle bakıyor ki önce bu yoksunluk ve yalnızlık hissini  ona yaşattığım için kendime kızıyor, sonra da hayatta olduğum için Allah'a şükrediyorum :) Eve girdiğimde ilk iş onu kucaklamama, öpmeme rağmen, paltomu çıkarıp onu kucağıma almamı bekleyemeyip ellerimi öpmeye çalışması, bacağıma sarılıp pantolonumu öpmesi ise beni hem hüzüne boğan hem de dünyanın en mutlu insanı yapan hareket :)) Keşke imkan olsa da tüm anneler,evlatları 3 yaşına gelip de kreşe başlayana kadar onlara kendileri bakabilse. Kadının sırtındaki yükler zaten ağır, bari evladına, en değerli varlığına yeterince alaka gösterememek ve bundan duyulan vicdan azabı manevi bir yük ve mutsuzluk sebebi olmaktan çıksa... Sizce çok şey mi istiyorum??